GAL spuwen!

Even mijn gal spuwen over het aanstaande mislukken van de roodgroene coalitiegesprekken in Berlijn: Het is de GAL, stupid! Het is de schuld van de Fundi’s van Kreuzberg wanneer de Berlijnse Groenen straks alwéér niet aan de macht komen! Eerst hebben ze er voor gezorgd dat de opening van de groene lijsttrekker Künast en de Realo’s in de partijleiding naar het progressieve midden is mislukt. Vervolgens bleken ze ondanks hun radicale aanpak niet in staat de opmars van de nóg radicalere Piraten tegen te houden. En nu maken ze zich op om de door hen zo heiß gewenste roodgroene coalitie met seniorpartner SPD te blokkeren.

Woensdag is party-burgemeester Klaus Wowereit van de SPD zijn coalitiegesprekken met de potentiele groene junioren begonnen. Donderdag was de CDU aan de beurt, die in een grote coalitie voor een comfortabele meerderheid kan zorgen. Met de onbetrouwbare groene Kantonisten gaat de SPD daarentegen een onzekere toekomst tegemoet. De Fundi-vleugel is een potentiele bron van botsingen en conflicten binnen de groene partij en in een eventuele roodgroene coalitie. Zo’n regering heeft maar een meerderheid van één stem.

West-Berlijn was altijd al een Hochburg van fundamenteel-linkse Groenen. In de pré-Wende-jaren waren ze als K-groepen (K = communistische aanhangers van Trotzki tot Mao) de drijvende kracht van de APO, de buitenparlementaire oppositie. De binnenparlementaire oppositie bestreden ze vervolgens als GAL, de Grün Alternative Liste. Die naam werd pas afgeschaft na de fusie met de Ossi’s van Bündnis’90, maar ook daarna hadden de Wessi’s het bij de Berlijnse Groenen voor het zeggen.

Hun invloed geldt nog altijd en is bij de afgelopen deelstaatverkiezingen alleen maar versterkt. In maar liefst elf kieskringen haalde in Berlijn een groene kandidaat een direkte zetel in de Senat, het stadsparlement. Dat is meer dan een verdubbeling. Die Direktmandate concentreren zich in de “alternatieve” stadsdelen Xhain (Kreuzberg-Friedrichshain) en Mitte. En al zijn niet alle direkt gekozen parlementariers Fundi’s, in dat centrum van Berlijn zetelt toch de groen-fundamentalistische kern.

De Berlijnse Groenen zagen zichzelf als het grandiose slotakkoord van dit Superwahljahr 2011. Overal in Duitsland won Bündnis’90/Grünen de afgelopen maanden in tal van deelstaatverkiezingen en in Baden-Württemberg leverden ze zelfs de eerste deelstaat-premier ooit. Begin dit jaar waren de Berlijnse Groenen in de peilingen nog de grootste partij. Oud-minister Renate Künast leek dat een mooi uitgangspunt. Ze heeft flink gebruld om de nieuwe burgemeester van de hoofdstad te worden. Maar nu is de tijgerin - ondanks een redelijke winst van 4,5 % - zelfs nog achter de christendeomcraten geland. Als getijgerd tapijtje.

De Fundi’s hebben het versaut, verziekt. Dirk Behrendt is de Fundi-chef van Kreuzberg en haalde in zijn kieskring 2 als Direktkandidat met bijna de helft van de stemmen (49,8%) het beste resultaa überhauptt. Hij voerde campagne tegen speculanten, investeerders, geimporteerde Buitenberlijners en toeristen, die in “Kreuzdorp” voor onrust en stijgende huren en prijzen zorgen. Behrendt – zelf Kreuzberg-import trouwens – vormt met zijn levensgezel Daniel Wesener, de groene partijvoorzitter in de hoofdstad, het fundi-linkse machtcentrum.

Renate Künast c.s. wilden in de verkiezingsstrijd hun opties openhouden. Toen de Groenen in de peilingen door de SPD weer waren ingehaald, was voor de groene lijsttrekker de christendemocratische CDU de enige coalitiepartner waarmee ze nog Berlijns regeringsleidster kon worden. De linkse partijvleugel heeft die optie van begin af aan gepoogd om zeep te helpen. Dat is gelukt. Onder die druk moest Künast twee weken voor de verkiezingen de optie van een mogelijke groenzwarte coalitie in de prullebak gooien.

Nu hebben de Groenen nog maar één kans om in de hoofdstad mede aan de macht te komen: Als juniorpartner van Klaus Wowereit. De SPD roept wel dat ze een roodgroene coalitie prefereert boven een “grote coalitie” met de CDU, maar in de parktijk zal dat waarschijnlijk toch anders uitpakken. Een regering met de Groenen is onmogelijk of te riskant. De Groenen hebben hun Nee! tegen de verdere uitbouw van de stadsautobahn A 100 in onwrikbaar beton gegoten.

Al vóór de coalitiegesprekken met de Groenen heeft Wowereit laten weten dat zijn potentiele partners op dit punt moeten inschikken. Maar tegen de gegroeide macht van de Kreuzberger Fundi’s kunnen de Groenen juist die consessie niet doen.

Fikkiestokers Berlijn

Aan Duitslands rechtse rand wringt niet elke populistische boeienkoning zich in bochten om aan de knellende verbinding met Anders Behring Breivik te ontsnappen. Overal bezweren de fikkiestokers dat ze niets te maken hebben met de afgrijselijke politieke moorden in Noorwegen. De Noorse Vooruitgangspartij niet, de Duitse Vrijheidspartij niet en de Nederlandse Partij voor de Vrijheid al helemaal niet. Dat zij het vuurtje van wantrouwen en haat hebben opgestookt, is tenslotte een kwaadwillige “linkse” klopjacht. Alleen de rechtsextreme NPD komt unverfroren uit voor haar geestelijke verbondenheid met de Noorse moordenaar.

De National-Demokratische Partei vergoeilijkt de aanslagen door ze te vergelijken met de aanslag op Adolf Hitler waarbij “ook onschuldigen om het leven zijn gekomen”. Kort voor de Noorse moorden is die aanslag door Wehrmachtofficier Claus Schenk Graf Staufenberg van 20 juli 1944, zoals elk jaar in Duitsland, officieel herdacht “als legitiem politiek middel”, zo laat de NPD in een persverklaring weten. Met die rotte appels-en-peren-vergelijking pleiten deze neo-nazi’s de Noorse christen-fundamentalist vrij.

Geert Wilders’ Duitse Kameraden pakken dat heel anders aan. In navolging van haar Hollandse idool verkondigt de anti-islam-partij Die Freiheit ook haar afschuw over de Breivik-moorden en distantieert zich daar nadrukkelijk van. En wijst natuurlijk in één adem ook de “linkse” aantijgingen van de hand dat de activisten van Wilders’ International Freedom Alliance mede het geestelijk klimaat hebben geschapen waarin zulke “eenzame idioten” tot hun daden komen. Die Vrijheidspartij van ex-CDU-man René Stadtkewitz maakt zich op om in Wilders’ voetstappen te treden. Zondag 18 september doet Die Freiheit mee aan de Berlijnse deelstaatverkiezingen. En dat moet dan het begin worden van een republiekbrede opmars.

De rechtspopulistische Vrijheidspartij is pas vorig jaar herfst opgericht en is de zoveelste aanloop naar een brede rechtse volksbeweging in de Bondsrepubliek. De partij van Stadtkewitz wordt daarbij actief gesteund door PVV-politicus Geert Wilders, die vorig jaar speciaal naar Berlijn kwam om het oprichtingsfeestje op te luisteren. Volgens de meest recente peilingen maakt geen van de drie radicaal rechtse partijen (de Vrijheidspartij, de NPD en de pro-Duitsland beweging) een kans om in het parlement van de stadstaat Berlijn te komen. Om Die Freiheit straks over de kiesdrempel van vijf procent te helpen, komt Wilders begin september voor een verkiezingsmanifestatie opnieuw naar de Duitse hoofdstad.

En hij brengt ook wat andere kameraden van de anti-islam Internationale mee. Oskar Freysinger bijvoorbeeld van de Zwitserse SVP, die als verbale boeienkoning aan het klimaat-verwijt probeert te ontsnappen. Dan kan je net zo goed “die linkse kringen voor de aanslag verantwoordelijk maken, die drugs willen legaliseren”, meent Freysinger in de Basler Zeitung. Breivink was tenslotte “volgepompt met persoonlijkheidsveranderende drugs”.

Wilders brengt ook de Amerikaan Robert Spencer van de Jihad Watch mee naar Berlijn. Met “botox-queen” Pamela Geller is hij oprichter van de Freedom Defense Initiative en de actiegroep Stop Islamization of America, die in New York protesteerden tegen de bouw van een moskee annex sociaal vormingscentrum een paar straten verwijderd van Ground Zero. Een manifestatie waar Geert Wilders toen optrad als internationale star onder de fikkiestokers.

Een paranoid gezelschap, die politieke vrienden van Wilders. Pamela Geller bijvoorbeeld omschreef het zomerkamp van de Noorse sociaal-democratische jeugdorganisatie op het Utoya-eiland als een “summer indoctrination camp” en onthult op haar blog Atlas Shrugs wat de “jihad-loving media” verzwegen. De jongeren werden daar aangezet tot het spelen van “antisemitic war games”, waarmee ze een opgefokte beschrijving geeft van een protest op Utoya tegen de Gaza-blokkade. Glen Beck, de islamofobe toeter van Fox News, zat niet ver bezijden de waarheid toen hij hen vergeleek met de nazistische resp. communistische “Hitlerjugend or Young Pionieers”, meent Geller.

Met die verwrongen kijk op “links” komt Pamela Geller – en met haar de internationale van anti-jihadisten – toch verdacht dicht in de buurt van Breiviks wereldbeeld. Aan de hand van diens 1500 pagina’s dikke “haatbijbel” schrijft Die Zeit: “Volgens de onzinnige logica van de dader ontspanden zich op dit vakantiekamp geen onschuldige jongeren. Daar werden de burgers en politici van morgen opgeleid, die in hun verblinding nog meer vreemdelingen, immigranten, asielzoekers het land zullen binnenhalen en steunen.” Het Breivik-manifest wordt gekenmerkt door net zo’n wereldbeeld als ook Geller c.s. verbreiden. “Voor islam-tegenstanders als Breivik zijn niet de islamisten de ware vijanden, dat zijn juist degenen die begrip voor de islam opbrengen. De echte oorzaak van de ondergang van het avondland is niet het gevaar van buiten, maar de binnenlandse vijand”.

Ook Geller’s compagnon Robert Spencer richt zijn pijlen op z’n Jihad Watch blog tegen de “islamistisch/linkse machine”, die de moorden gebruikt “to discredit all resistance to the global jihad and Islamic supremacism”. Ook hier wordt de “ware” vijand in het Westen gevonden. Het is de aloude demagogen-truc: Schep een sfeer van aanvallen en complotten, ontwerp je eigen bedreigende samenzwering, design je eigen vijand.

Wilders, Spencer, Freysinger en Stadtkewitz zullen begin september in Berlijn ongetwijfeld weer komen met verhalen over de “eenzame idioot” van Utoya. Geert Wilders en zijn Internationale hebben bewust gekozen voor zo’n misleidende kwalificatie van de Noorse moordenaar. De terminologie depolitiseert een nadrukkelijk politiek en anti-islam gemotiveerde moordpartij. En ont-socialiseert een afschuwelijke misdaad die nadrukkelijk als maatschappelijk signaal was bedoeld.

De Noorse vredes- en conflictwetenschapper John Galtung schrijft daarover in de Berliner Zeitung: “Enerzijds is duidelijk dat de dader een krachtige politisering door islamofobe kringen ervaren en verinnerlijkt heeft. Duidelijk zijn ook de pogingen om hem krankzinnig te verklaren. Maar dat zou tot gevolg hebben, dat de politieke dimensie en explosieve kracht, en daarmee ook de verantwoordelijkheid om de gebeurtenis passend kritisch-constructief te verwerken, zouden verdwijnen. Breivik tot een psychiatrisch geval met een moeilijke jeugd te verklaren, zou van hem een causa sui maken, alsof hij helemaal alleen vanuit een autistische luchtbel zijn haat en filosofie heeft gegenereerd. Dat hij in zo’n bel leefde, is duidelijk. Maar hij heeft deze luchtbel niet alleen bewoond.”

Mofkont's coming out

Toegegeven: Mofkont kijkt vrouwenvoetbal! “Langweilig, langsam, lesbisch” – het clichée, dat laatdunkend op het damesvoetbal werd losgelaten, bladdert inmiddels af. Zo is in de aanloop naar het wereldkampioenschap vrouwenvoetbal, dat nu in Duitsland wordt gespeeld, het stoffige image opgefleurd met naaktfoto’s in de Playboy van voetbalsters uit het team van Jong Duitsland. “Ja, daar kijk je natuurlijk naar,” zei Bayern-manager Christian Nerlinger onlangs op een persconferentie en bevestigde daarmee ook nog eens een ander clichée. Ook al bedoelde hij eigenlijk de wedstrijden van de Duitse vrouwen-Mannschaft, de sportdirecteur had de lachers op zijn hand.

Ja, ook Mofkont kijkt er naar. Niet alle wedstrijden en ook niet elke wedstrijd 90 minuten lang. De kwaliteitskloof is in het vrouwenvoetbal vaak nog te groot om spannende wedstrijden op te leveren. En we moeten het ook nog eens zonder het oranje-gevoel stellen, omdat de Nederlandse vrouwen zich helaas niet hebben kunnen kwalificeren voor dit WK. De nummer 14 op de FIFA-wereldranglijst is gewoon niet goed genoeg. In een oefenwedstrijd begin juni verloren de Oranje-vrouwen met 5 : 0 van de nog regerend wereldkampioen Duitsland. Toch zijn sommige wedstrijden het kijken waard, omdat je er de stormachtige ontwikkeling van het vrouwenvoetbal vanaf kan zien. Het is sneller geworden, tactisch en technisch beter en fysiek robuuster.

Pottenpot vs. Girliesport

Lesbisch is de vrouwelijke Nationalelf nog steeds, alleen weten we niet precies hoeveel internationals homosexueel zijn. Er heerst in het vrouwenvoetbal een grotere openheid dan bij de mannen, maar ook daar wordt er goeddeels gezwegen. In het Duitse vrouwenkader zijn er maar twee dames die zich openlijk tot de gelijkgeslachtelijke liefde bekennen, dat is al heel wat meer dan bij de mannen. Ook de Duitse voetbalbond DFB gaat met het thema terughoudend om. Bij de openingswedstrijd tussen Duitsland en Canada in Berlijn werden “Lesbenbanner” met de tekst “Voetbal is alles, ook lesbisch” nog getolereerd, maar in Mönchengladbach bij de wedstrijd van Brazilie tegen de “Matildas” uit Australie werden de spandoeken in beslag genomen met het argument dat “de FIFA dat niet wil”. Zo meldt tenminste het lesbo-blad L-Mag, dat het juli-augustus cover met een foto van “Lira” Bajramaj en de ironische tekst “Eén op de elf is hetero” siert.

De DFB heeft het Vrouwen-WK niet aangegrepen om de homophobie in het voetbal offensief te bestrijden. Zelfs de uitlatingen van de Nigeriaanse coach, mevrouw Ngoza Uche, dat de lesbiènnes met God en Voodoo uit het nationaal elftal zijn verdreven, was voor de Duitse voetbalbond en de FIFA geen reden om aan de bel te trekken. Uche: “Lesbische speelsters zijn in Nigeria een beeld uit het verleden. De speelsters hebben God gevonden.” De DFB wil blijkbaar af van het vrouwenvoetbal als een “pottenpotje” en promote liever het nieuwe image van de moderne “girliesport”.

Daarom heeft ook geen van de heren voetbalbobo’s één kritische woord losgelaten over de jonge vrouwen van het U21-elftal, die voor Playboy uit de kleren zijn gegaan. Anders dan in de jaren vijftig, toen de DFB nog een verbod op vrouwenvoetbal uitvaardigde, moeten de wilde meiden nu het mannelijke voetbalpubliek juist aanlokken. Van mij mag het, maar wat meer openheid in het vrouwenvoetbal zou ook kunnen helpen om van de homophobie in de voetbalmannenwereld af te komen.

Barca-norm

Toegegeven: Vaak is mannenvoetbal aantrekkelijker. Maar is het wel fair om het vrouwenvoetbal tegen het spel van Barcelona af te zetten en dan te concluderen dat vrouwenvoetbal geen bestaansrecht heeft? We schaffen de Nederlandse Jupiler League ook niet af omdat de heren de vergelijking met Barca niet kunnen doorstaan. Eenzelfde lot zou dan ook de (trouwens veel betere) 2^e Bundesliga beschoren moeten zijn, maar de Duitse voetbalbond heeft daarentegen zelfs een 3^e liga in het leven geroepen om zo de top van het (betaalde) amateurvoetbal dichter bij het professionele voetbal te brengen. Dus hoeft het vrouwenvoetbal ook niet voortdurend aan het mannenvoetbal te worden afgemeten.

De wetenschapsbijlage van Die Zeit bracht vorige week een aardige grafic, waarin de twee worden vergeleken. Er zijn overeenkomsten en verschillen. Zo leggen zowel mannen als vrouwen per wedstrijd evenveel afstand af, ergens tussen de elf en twaalf kilometer. Vrouwen lopen zelfs een beetje meer, maar mannen doen dat weer sneller. Ondanks het tempoverschil gaan vrouwelijke voetballers net zo zeer aan de grenzen van hun vermogen als mannelijke. Tijdens een wedstrijd haalt hun hartslag 84 tot 90 procent van de maximale hartfrequentie. En ja, de mannen schieten harder. Terwijl een goeie knal bij de mannen 108 km/h kan halen, komen de vrouwen niet verder dan 78 km/h.

Professionalisering

So what? We doen toch ook niet laatdunkend over vrouwenatletiek, alleen omdat die de 100 meter niet zo snel als mannen lopen. Het vrouwenvoetbal is nog in ontwikkeling. Tien jaar geleden waren er ruim 6500 vrouwenteams in Duitsland, ongeveer fifty-fifty vrouwen- en meisjeselftallen (tot 16 jaar). Nu is dat aantal meer dan verdubbeld, waarbij vooral het meisjesvoetbal een grote sprong heeft gemaakt. Bijna 5500 vrouwenteams en haast 8000 meisjeselftallen. Ter vergelijking: Er zijn in Duitsland ruim 158 duizend mannenelftallen.

Er bestaat nog altijd een enorme kloof in de professionalisering van het voetbal tussen mannen en vrouwen. Internationaal heeft het Duitse vrouwenvoetbal het voortouw genomen als je naar de andere landen kijkt. Maar de meeste vrouwenvoetballers zijn ook hier hoogstens semi-profs. Het veelbeleden engagement voor het vrouwenvoetbal zou ook in Duitsland nog uitgebouwd kunnen worden. Ook financieel. Een voorbeeld: De mannen van de Mannschaft kregen voor hun WK-titel 250 duizend euro, de vrouwen moet het met 60 duizend euro doen.

Coolig

Het is al weer een tijdje geleden, dat mijn Duitse echtgenote plotseling tot Oranje-supporter muteerde. Voornaamste reden voor deze Gesinnungswandel: Ruud Gullit. En niemand die zich beklaagde over sexisme. Zo ben ik nu aanhanger van het Duitse vrouwenteam geworden. Voornaamste oorzaak: Kim Kulig. De nummer 14, slimme passverdeelster op het middenveld, 21-jarige blondine, die haar familienaam het liefst als “Coolig” schrijft. Ze komt van mijn Duitse lievelingsclub HSV, maar speelt het komend seizoen helaas voor de 1. FFC Frankfurt – zeg maar het financieel potente Bayern van het vrouwenvoetbal.

Kulig vormt met de spitsen Alexandra Popp (20) en Celia Okoyino da Mbabi (net 23 geworden), middenveldster Fatmire Bajramaj (23) en verdedigster Babette Peters (ook 23) de voorhoede van de aanstormende jonge generatie Duitse vrouwenvoetballers. Drie van hen – natuurlijk ook Kulig – staan vanavond in de startformatie voor de wedstrijd in Frankfurt/a.M. tegen Nigeria. Kunnen de dames eens flink tekeer gaan in de lesbo-vrije zone.

Denkmal & demontage

Krassen op het monument. Oude wonden opengereten, oude vetes opgewarmd. Ineens ligt Helmut Kohl weer onder vuur. In de serie “Duelle” serveert de ARD haar kijkers nog weer eens het onappetijtelijke machtspel van de “eeuwige Kanzler” die zijn politieke zoon en kroonprins Wolfgang Schäuble in het mes liet lopen. Een drama van “Shakespearse dimensies”, zoals de groene Hans-Christian Ströbele het noemde. En dan komt Kohl’s echte zoon Walter met een verbijsterend demasqué van de oud-kanselier. In zijn boek schildert Walter Kohl een gevoelloze, afwezige, sociaalgehandicapte vader, die maar één gezin kent: de CDU.

Kohl’s bloedverwanten in Dresden willen hem eren, voor zijn optreden in de hoofdstad van de deelstaat Sachsen, ook al is dat al weer meer dan twintig jaar geleden. Op 19 december 1989, ruim een maand na de val van de Muur, was de West-Duitse kanselier met de Oost-Duitse overgangspremier Hans Modrow op bezoek in Dresden. Voor de ruines van de Frauenkirche hield Kohl een toespraak, die door de Dresdner wordt beantwoord met hun roep om Duitse eenwording. Kohl: “Mijn doel blijft – wanneer het historische uur geslagen heeft – de eenheid van onze natie.” De CDU-fractie in de gemeenteraad wil daarvoor nu ineens een herdenkingsteken, een standbeeld of minstens een plaquette.

Het image van de Einheitskanzler verbleekt, het beeld verbrokkelt. Maar de CDU in Dresden wil de barsten in het standbeeld van Helmut Kohl nog eens plamuren. Samen met de liberale coalitiepartner FDP doet Kohl’s partijfamilie nog snel een greep in de subsidiepot. Op z’n laatst aanstaande maart moet de gemeenteraad bij de deelstaat Sachsen een subsidieverzoek hebben ingediend voor een eigen Dresdner project over de “vreedzame revolutie” in Oost-Duitsland die uiteindelijk op de val van de Muur en de Duitse hereniging uitliep. Er is dus haast geboden.

Bij de ARD werden alle duistere kanten van het systeem-Kohl nog weer eens opgerakeld. De zwartgeldaffaire en het “woord van eer” van de oud-kanselier, die de namen van zijn illegale donateurs waarschijnlijk wel in zijn graf zal meenemen. De couppogingen binnen de CDU, de aanvallen op zijn persoon, die door Kohl met levenslange haat en verkettering bestraft werden. Oud- partijmanager Heiner Geißler en Kohl’s “meisje” Angela Merkel kunnen er van meepraten. Helmut Kohl heeft hen vanwege openlijke kritiek en aanvallen op zijn positie nooit kunnen vergeven.

Ook Kohl’s kroonprins Wolfgang Schäuble had het op een gegeven moment bij de partij-patriarch verbruid. Jarenlang volgde Schäuble zonder openlijk morren zijn chef en werd daarvoor met ministerschap en opvolgingsbeloftes beloond. Tot de huidige minister van financien in de jaren negentig van de vorige eeuw niet langer alle missers van zijn meester meer wilde gladstrijken. In de zwartgeldaffaire was Schäuble partij- en fractievoorzitter en sloot een pakt met Merkel. Kohl intrigeerde – naar overtuiging van de familie Schäuble – tegen zijn vroegere kroonprins, die al snel zelf struikelde over een illegale gift van 100-duizend DM die hij van wapenhandelaar Schreiber had gekregen.

Maar het meest schokkend zijn toch de onthullingen over het gezin Kohl. Walter Kohl deed daarover in het weekblad Focus een boekje open. Een voorpublicatie uit een boek over zijn leven als oudste van de twee Kohl-zoons: “Leven of geleefd worden”, deze week verschenen bij het esoterisch angehauchte Integral Verlag * (“Alles was Menschen bewegt – Lebensqualität für Körper, Geist und Seele”). Hij beschrijft daarin hoe hij zijn leven lang z’n vader zocht en nooit heeft gevonden. Thuis en tijdens vakanties had de vader meer een gastoptreden. Walter, zijn broer Peter en hun moeder Hannelore, ze “liepen mee op de politieke Bühne, als deel van het decor...”. Het vernietigende oordeel van de oudste zoon: “Zijn ware gezin heet CDU, niet Kohl. Hij voelde zich op een archaische manier de clanchef van een stam, die CDU heet.”

Hoe ver Kohl van zijn gezin verwijderd was, bleek ook begin juli 2001 toen hij het aan zijn secretaresse Juliane Weber overliet zijn zoon Walter te bellen met de mededeling dat diens moeder was gestorven. Hannelore Kohl had na jarenlange ziekte (lichtallergie) in Walter’s vroegere kinderkamer in Oggersheim zelf een einde aan haar leven gemaakt. Volgens zoon Walter had ze ook zwaar geleden onder de gevolgen van de zwartgeld-affaire: “..de vernederingen, die ze door de zwartgeld-affaire moest ondergaan, al die verloren vriendschappen en gebroken beloftes, het verraad van zoveel mensen op wie ze had gerekend, dat alles bracht haar aan de grenzen van haar fysieke en psychische reserven.”

Volgens sommige waarnemers – zoals Heribert Schwan, die nauw met Kohl samenwerkte en aan drie van de vier delen van diens memoires meeschreef – had Hannelore Kohl ook te lijden onder Kohl’s affaire met een pakweg dertig jaar jongere vrouw, Maike Richter. Schwan, die nu aan een biografie over Hannelore Kohl werkt, in een gesprek met de Hamburger Morgenpost: “Ja, daar zijn aanwijzingen voor. Maar Hannelore Kohl moest haar hele leven lang klaarkomen met de wetenschap dat er naast haar ook nog andere vrouwen waren.”

Ze heet inmiddels Maike Kohl-Richter. De oud-Kanzler liet zijn zoons per telegram weten dat het stel in mei 2008 was getrouwd. In stilte. Zij het dat Bild-chef Kai Diekmann als getuige aanwezig was en de boulevardkrant uitvoerig over de huwelijksvoltrekking verslag deed. De zoons waren niet uitgenodigd. Walter Kohl over de tijd voor het huwelijk: “De indruk drong zich op, dat zij zo weinig mogelijk met de “oude” familie van doen wilde hebben, met het gezin van Hannelore. (..) Het was te merken, dat mijn vader zijn toekomst samen met Maike zag, zelfs wanneer hij daarvoor misschien het einde van onze relaties op de koop toe moest nemen.”

Mensen die de afgelopen jaren met Helmut Kohl van doen hadden, vertellen dat Maike Kohl-Richter de vroegere kanselier van de buitenwereld afschermt. Zij doet het woord, zij formuleert zijn brieven, zij regelt zijn bezoek. Er komen niet veel mensen meer naar Oggersheim. Zelfs zijn zoons zijn niet meer welkom. Kohl heeft met zoon Walter gebroken. De bijna 81-jarige Kohl (geb. 3 april 1930) staat “onder het kommando” van zijn 45-jarige echtgenote, zei Heribert Schwan vorig jaar april rond de verjaardag van de oud-kanselier. “Helmut Kohl is intussen een breekbare man. Hij zit in een rolstoel. Na zijn ongeluk (een val binnenshuis, js) en een galblaas-operatie geeft hij geen persoonlijk interview meer, houdt geen toespraken meer. Helmut Kohl kan nauwelijks nog spreken, maar hij is wel zeer bij zijn verstand.”

De Dresdner CDU denkt binnenkort in de gemeenteraad nog wel een meerderheid te krijgen voor “een of ander” monument, dat moet herinneren aan de bewogen toespraak van Helmut Kohl op 19 december 1989. Ruim een maand na de val van de Muur was dat. Ook drie weken na het beroemde tien-puntenplan, waarin de kanselier met vrouw Hannelore thuis de weg naar een confederatieve eenheid van West- en Oost-Duitsland op de eigen schrijfmachine had opgetekend. Maar de toespraak voor de resten van de Frauenkirche wordt door de CDU toch gezien als de doorslaggevende stap naar de Duitse eenheid. Als “mijlpaal voor het einde van de Koude Oorlog in Duitsland, Europa en de wereld”.

De Dresdner jubelden Kohl op die dag toe als een “verlosser”, zegt Ulrike Hinz, toen DDR-dissidente en nu groen raadslid. Volgens haar voelden Kohl en de CDU vooral de toejuichingen als een hart onder de herenigingsriem. Hinze gelooft niet dat Kohl’s toespraak een moment van ommekeer was. Dan was de oprichting van haar “Groep van 20” oppositionele burgers veel eerder een “Wendepunkt”. De dissidenten wisten al ruim voor de val van de Muur een gesprek met de communistische machthebbers in Dresden af te dwingen na grof politie-optreden tegen demonstranten.

Voor Ulrike Hinze hóéft een Kohl-Denkmal dus niet en ze wordt daarin gesteund door een meerderheid van de Dresdner bevolking. De Dresdner Neueste Nachrichten meldde eind vorig jaar dat maar eenderde van de burgers zo’n monument het overdenken waard vindt. En dan zou het voor hen niet persé een Kohl-standbeeld moeten worden. Een plaquette doet het ook. Maar vele Dresdner vinden dat zo’n gedenksteen dan eigenlijk vooral de Dresdner zou moeten eren die in 1989 hun nek hebben uitgestoken en de straat zijn opgegaan om het DDR-regiem ten val te brengen.

Door al die kritiek is de CDU inmiddels een beetje afgestapt van haar ambitieuze plannen. Een standbeeld voor Helmut Kohl gaat nu ook in hun ogen misschien een beetje ver. Zeker wanneer daarvoor het Luther-standbeeld voor de gerestaureerde Frauenkirche plaats zou moeten maken. En Kohl zelf hoeft ook niet zo nodig, heeft hij op navraag van de Sachsische premier Stanislaw Tillich laten weten.

De CDU, FDP en de locale Bürgerfraktion zouden misschien nog wel in meerderheid voor een plaquette zijn. Er is op de Neumarkt van Dresden eigenlijk maar één muur waar die een enigszins centrale plek zou kunnen krijgen: Aan de wand van de Frauenkirche. Maar dominee Sebastian Feydt heeft al laten weten: “Dit is een godshuis, hier wordt God geeerd.”

* Walter Kohl “Leben oder gelebt werden”, Integral Verlag, ISBN 978-3-7787-9204-9

Zerdeppertes Deutsches Fernsehen

Nu ligt de journalistieke onafhankelijkheid van de Duitse publieke omroep aan duigen. Dankzij de stoottroepen van CDU en CSU en onder aanvoering van minister-president Roland Koch heeft de ZDF-bestuursraad haar hoofdredacteur de laan uitgestuurd. Hoewel het grootste omroepbedrijf van Europa (met 3600 werknemers) Nikolaus Brender’s contract met nog vijf jaar wilde verlengen. De CDU heeft daarmee het Zweites Deutsches Fernsehen van de schijn van partijpolitieke onafhankelijkheid beroofd. De geloofwaardigheid aan scherven, “zerdeppert”.

Een verrassing is dat niet echt. Roland Koch, de Hessische CDU-premier en vice-voorzitter van de ZDF-bestuursraad had al begin dit jaar aangekondigd, dat de christendemocratische meerderheid van de Brender afwilde. Te “links” als journalist, te “laks” als manager. (Zie ook Mofkont van februari van dit jaar). En zo is het dus ook gekomen. De 14-mans bestuursraad (negen christendemocraten, vijf sociaaldemocraten) wees vrijdag naar verwachting de contractverlenging van Brender van de hand. Enige “verrassing” was, dat de stemmen staakten. Zeven tegen zeven, dat zijn twee spijtoptanten uit het CDU-kamp. Maar niet genoeg voor de vereiste tweederde meerderheid.

Wat nu, ZDF? De brokstukken opruimen? De politieke scherven lijmen? Het offensief zoeken? Van omroepdirecteur Markus Schächter valt niks te verwachten. Hij wilde zijn hoofdredacteur wel behouden, maar heeft aan zijn nederlaag in de bestuursraad geen consequenties verbonden. Van zijn collega’s bij het ZDF – die begin dit jaar nog een verontwaardigde open brief publiceerden – kan Brender niet veel meer dan wat symbolische gebaren verwachten. En Brender zal nog voor het eind van het jaar de eer wel aan zichzelf houden.

Maar de affaire kan nog een staartje krijgen. De Groenen hebben aangekondigd, dat ze voor het Bundesverfassungsgericht – het constitutioneel hof – willen klagen. Ook de SPD-premier van Rheinland-Pfalz én voorzitter van de ZDF-bestuursraad Kurt Beck raadt zijn partij aan juridische stappen tegen het wegjagen van Brender te nemen. En een grote groep staatsrecht-geleerden (maar liefst 35 stuks) had al eerder deze maand in een open brief gewaarschuwd voor de partijpolitieke kneveling van het ZDF.

Sommigen van hen zijn van mening dat het gebod van “Staatsferne” – dus dat de politiek zich verre moet houden van politieke beinvloeding van de omroep - door een politiek gemotiveerde ZDF-bestuursraad is geschonden. Ook had de bestuursraad zich moeten richten naar de ZDF-televisieraad, die voor de programmering verantwoordelijk is en geen grote kritiek aan het beleid van Nikolaus Brender heeft. De bestuursraad is tenslotte in eerste instantie verantwoordelijk voor de begroting.

Het “ontslag” van Brender is niet de eerste keer dat de grote politieke partijen het (personeels) beleid van de publieke omroepen beinvloeden, hopend dat dat gunstig voor hen uitpakt in de berichtgeving. Die beinvloeding geldt overigens niet alleen het ZDF. Ook de ARD-omroepen proberen de regeringen van de Duitse deelstaten geregeld naar de hand te zetten. Wellicht dat SPD-premier Kurt Beck - ondanks al zijn kritiek in de zaak-Brender – er daarom geen moment aan denkt de omroepstruktuur ingrijpend te veranderen en de vertegenwoordigers van politieke partijen uit de omroepbesturen te verwijderen.

MOFKONT BLOGT TOT EIND SEPTEMBER OVER DE DUITSE VERKIEZINGSSTRIJD OP

http://mofkontkiest.blogspot.com/

Mofkont kiest!

De campagnes voor een hele lange reeks van gemeenteraads-, deelstaat-, president- en bondsdagverkiezingen zijn nu echt van start gegaan. Vanaf nu tot eind september volgt Mofkont de verkiezingsstrijd op een gekleurde en eigenzinnige manier. Daarom Mofkont Kiest - een nieuw Mofkont-blog over de Duitse verkiezingen. Hier alvast een aankeiler:

Belasting betalen ja, maar kiezen nee! Toegegeven, dat is niet helemáál waar. Mofkont mag in Treptow-Köpenick, het zuidoostelijke distrikt van Berlijn, wel eens naar de stembus om daar de stadsdeelraad te kiezen. Maar dat is dan ook alles. En heeft ook geen invloed op het belastingsysteem.

Op zijn verkiezingsblog mag Mofkont nog wel kiezen. Dus gaat hij zich - ter compensatie - te buiten aan gekleurde, eigenzinnige gekozen, eenzijdig geselecteerde berichten over de campagnes die nu zo langzaam echt op gang komen.

Er staat de Duitsers de komende maanden heel wat te wachten. Deze maand al de verkiezing van de nieuwe bondspresident, op 23 mei. Op 7 juni volgen de verkiezingen voor het Europese Parlement en omdat het zo een stuk goedkoper is, vinden er op die dag in maar liefst zeven deelstaten ook nog gemeenteraadsverkiezingen plaats. Alleen Noordrijn-Westfalen geeft extra geld uit voor de gemeenteraadsverkiezingen die daar op 30 augustus worden gehouden. Op diezelfde dag zijn er nog ook deelstaatverkiezingen in Sachsen en Thüringen, net als in het Saarland waar oud-premier Oskar Lafontaine (nu Linke) opnieuw naar dat hoogste ambt streeft. De deelstaatverkiezingen in Brandenburg zijn dan een maand later, ook op een koopje. Op 27 september namelijk, de zondag waarop de bondsdagverkiezingen worden gehouden.

En dan is het voor 2009 wel weer mooi geweest. Dan kunnen we weer terugkeren naar de alledaagse Berlijnse politiek. Want er blijkt eind september geen meerderheid voor geen enkele wilde kleurencombinatie. Geen Ampel-coalitie (rood-geel-groen, als een verkeerslicht), geen Jamaica-coalitie (zwart-geel-groen, als de vlag van het Caraibische eiland), zelfs geen Borussia-coalitie (geel-zwart, bedacht de 04-supporter) en een boerenbont-coalitie al helemaal niet (rood-rood-groen, om politiek allergische redenen). Dus moeten we het helaas nog eens vier jaar doen met zwart-rood. De minst opwindende combinatie van alle, de Grote Coalitie.